Godność człowieka

Co znaczy słowo godność i czym ona w ogóle jest? Dla mnie godność osobista to poczucie swojej własnej wartości, to osobiste wewnętrzne przekonanie o samym sobie, jak i posiadany szacunek do samego siebie. Godność dla mnie to także wspaniałomyślność, wielkoduszność, kultura osobista, człowieczeństwo, przychylność, sumienie, szlachetność, dobroć. Jeśli tego nie mamy dla samych siebie to i nie będziemy tego mieć dla innych.

Godność osobista człowieka to także nasze święte miejsce, nasza własna przestrzeń, do której nikt nie ma prawa wchodzić, jeśli nie zostanie zaproszony. Poszanowanie przestrzeni drugiego człowieka jest jednoznaczne z poszanowaniem jego samego jako istoty. W obecnym świecie każdego dnia popełnia się wiele wykroczeń / przestępstw, dzieje się to często w brutalny (agresywny) sposób, takie działanie narusza przestrzeń / godność drugiego człowieka.

Dlaczego popełniamy (świadomie czy nieświadomie) takie wykroczenie przeciwko drugiemu człowiekowi? Dlaczego nie szanujemy godności innych? Dzieje się tak, ponieważ w naszym dzieciństwie nie była szanowana nasza przestrzeń. W dzieciństwie często przekraczali ją nasi rodzice, znajomi ze szkoły, nauczyciele… a w dorosłym życiu czynił to szef czy koledzy z pracy… ewentualnie żona / mąż… i działo się to często w agresywny sposób, bez poszanowania naszej osoby.

Jeśli dziecko widzi, że jego rodzice nie mają poszanowania dla czyjejś godności, to dlaczego ono miałoby zachowywać się inaczej? Dla dziecka zachowanie ich rodziców, dziadków, ich stosunek do siebie nawzajem jest wzorem do naśladowania. Dziecko uczy się tego i zapisuje w sobie albo uruchamia swój własny wzorzec / kod. Dziecko nie potrafi wytyczyć swojej własnej granicy, swojej przestrzeni (tu nie chodzi o odgradzanie się). Jeśli się tego nie nauczy w dzieciństwie to i nie będzie miało poczucia własnej wartości i jako dorosły będzie pozwalał naruszać swoją przestrzeń, jak i sam będzie wkraczał w przestrzeń innych.

Ludziom, którym brak jest miłości własnej i poczucia własnej wartości także brakuje godności. Jako dziecko żyłam w poczuciu braku miłości do siebie samej, brakowało mi poczucia własnej wartości, z tego powodu często byłam smutna. Mój smutek przeplatał się z niezadowoleniem z siebie, a ściślej mówiąc z tego, co robiłam, z moich osiągnięć… nie udawało mi się zwrócić na siebie wystarczającej uwagi rodziców (czego bardzo pragnęłam). Z czasem przerodziło się to w złość i agresywne zachowania do siebie samej – nie byłam wystarczająco dobra / godna, bo mnie nie zauważano. Zdarzało się, że agresją odpowiadałam także na ataki z zewnątrz, albo wycofywałam się, aby się chronić.

Jeśli rodzice nie szanują siebie nawzajem, jak i nie szanują swojego własnego dziecka, to ono w dorosłym życiu nie będzie miało swojej godności, nie będzie potrafiło wytyczyć swoich granic. To, czy mamy godność do samych siebie zależy właśnie od naszych rodziców. Ciągnie się to z pokolenia na pokolenie. Jeśli nasi dziadkowie nie nauczyli swoich dzieci, co to znaczy mieć poczucie własnej godności, to wiadomo, że i nasi rodzice tego nie znają. Ten deficyt rozciąga się na wszystkie pokolenia do czasu, aż zwróci się na to uwagę (nieświadome stanie się świadomym) i wzorzec zostanie przepracowany / przyczyna zostanie usunięta. Hierarchię wartości otrzymujemy od naszych rodziców, a oni od swoich, jak i ze środowiska, w którym wzrastamy.

„Nie mam prawa robić ani mówić czegokolwiek, co pomniejsza człowieka w jego własnych oczach. Liczy się nie to, co ja myślę o nim, lecz to, co on myśli o sobie samym. Uwłaczanie godności człowieka jest przestępstwem” – Antoine de Saint-Exupery

Do swojej godności i szacunku ma prawo każdy człowiek żyjący tu na ziemi i to niezależnie od swojej płci, koloru skóry, narodowości, czy religii. Również względem prawa wszyscy jesteśmy równi. Jesteśmy pięknymi duchowymi istotami, pełnymi miłości, piękna i godności, które zeszły na ziemię, aby doświadczać w ludzkim ciele, aby smakować życia. Sam Stwórca wyposażył nas w godność. Godność jest wartością, której człowiek nigdy nie może utracić, chyba że sam z niej dobrowolnie zrezygnuje. Nikt nie jest w stanie jej nam odebrać, nawet pod groźbą utraty życia. Nadszedł czas, aby człowiek zdał sobie sprawę z tego, jaki jest cenny i wartościowy… że jest pełen zdolności, talentów, możliwości wielkiej kreacji oraz siły duchowej. Takie są bowiem istoty, które posiadają w sobie cząstkę Stwórcy. Nie wszyscy jednak znają swoją wartość (ja także jej nie znałam). Jeśli nie znamy swej wartości, może się zdarzyć, że inni nie będą nas szanować, a zarazem będą nas z tego faktu wykorzystywać.

W różnych krajach, społecznościach człowiek człowieka traktuje jako niewolnika, jako przedmiot, a nawet towar na handel. Godność to także wartość społeczna. Człowiek nietrzymający się swoich własnych wartości moralnych, norm postępowania, szacunku do innych, godności do siebie (poprzez niewłaściwe życie) zatraca je, dzieje się to również, gdy poniża innych (szczególnie jeżeli dzieje się to w obecności osób trzecich / publicznie) wygłaszając np.: negatywne opinie, obraźliwe / niesmaczne żarty doprowadzając tym samym do poniżenia innej osoby, która może zatracić swoje poczucie godności. Takie postawy ludzi możemy zaobserwować w naszym codziennym życiu na każdym kroku np.: w autobusie, w sklepie, w telewizji, w rodzinach, czy na masową skalę na forach publicznych.

„Miarą godności człowieka nie jest tłum, otaczający nas, kiedy znajdujemy się u szczytu, ale pamięć o tych, którzy wyciągnęli do nas dłoń, kiedy najbardziej potrzebowaliśmy pomocy” – Paulo Coelho

Często się zdarza, że ludzie, którzy rozwijają się duchowo, atakują publicznie osoby, które mają odmienne zdanie od nich. Na forach aż się „gotuje” od wyzwisk, gróźb, obelg, prowadzi się „wojny” na słowa. W ten sposób obniża się swoją własną energetykę, wciąga się w wir kłótni, złości przeradzającej się w nienawiść. Ludzie często ulegają prowokacjom i dają się w nie wciągać, zatracają się w szaleństwie „pikantnych” dyskusji, które tak naprawdę do niczego nie prowadzą, ale konsekwencją jest duża utrata energii, jak również nie zauważają, że tracą swoją własną godność poprzez tego typu zachowanie, które objawia się fanatyzmem i chęcią dominowania w jednym z tysiąca tematów, które są poruszane każdego dnia – przy okazji tego typu dyskusji niekiedy jest uszkadzana godność drugiego człowieka, co nie powinno mieć miejsca!

Nasze nieodpowiedzialne, nieświadome działania mogą przynieść wiele energetycznej szkody nam samym oraz innym ludziom. Dla człowieka o wiele korzystniejsze jest, aby żyć w harmonii i w zgodzie ze swoim sumieniem, postępować godnie, z szacunkiem dla siebie i innych… aby trzymać się zasad moralnych niezależnie od warunków, sytuacji czy okoliczności życiowych, w jakich się znajdzie. Sama miałam wiele życiowych „sprawdzianów”, gdzie musiałam podjąć decyzje, jak postąpić / zachować się. Pomyślmy dwa razy, zanim wyślemy nasze słowa w kierunku drugiego człowieka, bo tak naprawdę nasze słowa i czyny powrócą do nas w najmniej odpowiednim dla nas momencie… dlatego szanujmy godność cudzą i własną.


Meggi

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *